خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۸۰۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
با عشق او ز هر دو جهانیم پاکبازما از دو خانه همچو کمانیم پاکباز
۲
از خاک منت گل بی خار می کشیمبا آن که همچو آب روانیم پاکباز
۳
از زخم خار شکوه نفهمیده ایم چیستچون ماهیان ز تیغ زبانیم پاکباز
۴
آهی است سرد در جگر آتشین مااز برگ عیش همچو خزانیم پاکباز
صفحهٔ ۱ از ۳