خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۸۱۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
باشد ز زلف آن رخ چون لاله بی نیازاز دامن است شعله جواله بی نیاز
۲
ماه تمام رابه معرف چه حاجت است ؟آن حسن کامل است ز دلاله بی نیاز
۳
از خط گزیر نیست رخ همچو ماه راماه تمام اگر شود از هاله بی نیاز
۴
دانسته ام عیار دل سخت یار رامستغنیم ز گریه و از ناله بی نیاز
صفحهٔ ۱ از ۳