خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۸۳۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
از دل آگاه در عالم همین نام است و بسچشم بیداری که دیدم حلقه دام است وبس
۲
رو به هر خاری که کردم خانه صیادبودهر کف خاکی که دیدم پرده دام است وبس
۳
چشم اگر پوشیده باشد دل نمی گردد سیاهبیشتر تاریکی این خانه از جام است وبس
۴
سیرنرگس زار چشم لاله رویان کرده امپرده شرم وحیادر چشم بادام است وبس
صفحهٔ ۱ از ۳