خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۸۳۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
یارب این جانهای غربت دیده را فریاد رسروحهای گل به رو مالیده را فریاد رس
۲
با کمند جذبه ای، ای آفتاب بی نیازسایه های برزمین چسبیده رافریاد رس
۳
از کشاکشهای بحر ای ساحل آرام بخشاین خس و خاشاک طوفان دیده را فریاد رس
۴
از ره پنهان، به روی گرم ای پیر مغانباده های خام ناجوشیده را فریاد رس
صفحهٔ ۱ از ۳