خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۸۳۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
هیچ کار از ما نمی آید ز کار ما مپرسرفته ایم از خویش بیرون از دیار ما مپرس
۲
کوه تمکین حبابیم از شکیب مامگویجلوه موج سرابیم از قرار ما مپرس
۳
بید مجنونیم برگ ما زبان خامشی استگل بچین از برگ ما، احوال بار ما مپرس
۴
دامن آرام بر دامان صرصر بسته ایماز پریشان حالی مشت غبار ما مپرس
صفحهٔ ۱ از ۳