خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۸۴۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دامگاه تازه ای پرواز را منظور بوداین که می کردم نفس را راست گاهی در قفس
۲
گز ز تنهایی بنالد محض کافر نعمتی استهرکه چون صیاد دارد خانه خواهی در قفس
۳
چشم وا کردن به روی بیوفایان مشکل استکاش می بود از حریم بیضه راهی در قفس
۴
از دل صدچاک می بینم جمال یار رابر گلستان دارم از حسرت نگاهی در قفس
صفحهٔ ۱ از ۴