خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۸۴۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
زپرده داری هستی است در حجاب، نفسکه درفنا زته دل کشد حباب، نفس
۲
ز اضطراب دل آید به اضطراب نفسزآرمیدگی دل رود به خواب نفس
۳
میان گریه وگفتار من تفاوت نیستزبس که در دل گرمم شده است آب نفس
۴
درین محیط، نشان گهر زجمعی جویکه سر به مهر کشیدندچون حباب نفس
صفحهٔ ۱ از ۴