خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۸۵۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
مرد صحبت نیستی، از دیده ها مستور باشاز بلا دوری طمع داری، ز مردم دور باش
۲
نیستی چون می حریف صحبت تردامناندر حجاب پرده زنبوری انگورباش
۳
پیش شاهان قرب درویشان به ترک حاجت استدست از دنیا بشو همکاسه فغفور باش
۴
گر ترا بخشند از دست سلیمان پایتختدر تلاش گوشه ویران خود چون مور باش
صفحهٔ ۱ از ۲