خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۸۶۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چون لب پیمانه زنهار از سخن خاموش باشصد سخن گر بگذرد در انجمن خاموش باش
۲
عشرتی گرهست در دارالامان خامشی استغنچه سان با صد زبان خوش سخن خاموش باش
۳
نقش شیرین، شاهد شیرینی کارت بس استپشت خود بر کوه نه ای کوهکن خاموش باش
۴
حالت آیینه بر ارباب بینش روشن استجوهری گر داری ای روشن سخن خاموش باش
صفحهٔ ۱ از ۳