خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۸۶۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
از زمین دامن بیفشان همسفر با ماه باشخانه را زیر و زبرکن آسمان خرگاه باش
۲
شبنم بی دست و پا شد همسفر باآفتابچون بلند افتاد همت، دست گو کوتاه باش
۳
با سبکروحان گرانجان بودن از انصاف نیستچون دچار کهربا گردی، سبک چون کاه باش
۴
در حریم عفو لاف بیگناهی می زنیهمچو یوسف مستعد تهمت ناگاه باش
صفحهٔ ۱ از ۳