خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۸۷۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
از هوسناکی گران برخاطر دوران مباشاز فضولی بارصاحبخانه چون مهمان مباش
۲
تا درایام خزان برگ و نوایی با شدتدر بهاران غافل ازاحوال بی برگان مباش
۳
خجلت روی زمین ازتشنه جانان می کشیدر ریاض آفرینش ابر بی باران مباش
۴
آیه نومیدی سایل مشو از چوب منعمانع آمد شد محتاج چون دربان مباش
صفحهٔ ۱ از ۴