خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۸۷۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
هست چون دلبر به جا، دل گر نباشد گو مباشمدعا لیلی است محمل گر نباشد گو مباش
۲
می‌شناسد ذره خورشید جهان‌افروز راحق‌شناسان را دلایل گر نباشد گو مباش
۳
مدعا از انجمن پروانه را جز شمع نیستشمع چون بر جاست محفل گر نباشد گو مباش
۴
نارسایی در کمند جذبه معشوق نیستگردن ما را سلاسل گر نباشد گو مباش
صفحهٔ ۱ از ۴