خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۸۹۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
گرنبیند همچو نرگس زیر پا می زیبدشگر نخیزد پیش پای گل زجا می زیبدش
۲
حسن محجوبی که با خود میکند بیگانگیگر نپردازد به حال آشنا می زیبدش
۳
گل که دریک هفته خواهد شاد سازد عالمیگر بود در آشنایی بیوفا می زیبدش
۴
گوهر شهوار را آرایشی در کار نیستترک زینت گر کند،نام خدا، می زیبدش
صفحهٔ ۱ از ۳