خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۸۹۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
هرکه زین گلشن لبی خندانتر از گل بایدشخاطری فارغ ز عالم چون توکل بایدش
۲
پیش تیغ آسمان هرکس نیندازد سپرجوشن داودی صبر و تحمل بایدش
۳
خرده ای ازمال دنیا در بساط هرکه هستجبهه واکرده ای پیوسته چون گل بایدش
۴
نغمه پردازی که خواهد روی گل با خودکندصدهزاران ناله رنگین چو بلبل بایدش
صفحهٔ ۱ از ۳