خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۸۹۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
خیره می سازد نظر را در قبا سیمین برشمی نماید در صدف خود رافروغ گوهرش
۲
با وجود خط عذارش ساده می آید به چشمدر صفا مستور چون آیینه باشد جوهرش
۳
خنده می گردد تبسم، لفظ معنی می شودتا برون می آیداز تنگ لب چون شکرش
۴
سرخ می دارد به سیلی روی ماه مصر راکوته اندیشی که ریزد برگ گل دربسترش
صفحهٔ ۱ از ۳