خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۹۰۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
با تن خاکی، نظر زان عالم روشن بپوشپای در زنجیر داری، چشم از روزن بپوش
۲
پوست چون کرباس بر تن می‌درد زور جنونناصح بی درد می گوید که پیراهن بپوش
۳
شبنم گستاخ رابنگر چه برد از بوستانازوفای لاله رویان دیده روشن بپوش
۴
در غبار دل نهانم چون چراغ آسیاگر غبارآلود باشد حرف من، بر من بپوش
صفحهٔ ۱ از ۲