خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۹۰۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
می زدم با یاد ابرویش شراب ناب خوشداشتم وقت خوشی امشب درآن محراب خوش
۲
درخمار باده آب سرد، آب زندگی استتوبه تا کردم زمی دیگر نخوردم آب خوش
۳
بیدلان را حیرت بسمل کند تلقین که نیستغیر زیر سایه تیغ شهادت خواب خوش
۴
می کند روشن دل تاریک را موی سفیدبهره مانیست غیر از خواب ازین مهتاب خوش
صفحهٔ ۱ از ۲