خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۹۱۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
کاش می‌دیدی به چشم عاشقان رخسار خویشتا دریغ از چشم خود می‌داشتی دیدار خویش
۲
سر به دل‌ها داده‌ای مژگان خواب‌آلود رابرنمی‌آیی مگر با تیغ لنگردار خویش؟
۳
حسن عالم‌سوز را مشاطه‌ای در کار نیستگرم دارد از فروغ خود گهر بازار خویش
۴
ای که می‌جویی گشاد کار خود از آسمانآسمان از ما بود سرگشته‌تر در کار خویش
صفحهٔ ۱ از ۳