خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۹۱۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
برگ عیش من بود رنگینی افکار خویشاز تماشای بهشتم فارغ از گلزار خویش
۲
از فروغ عاریت دل تیره گردد بیشترقانع از شمع و چراغم با دل بیدار خویش
۳
نیست ممکن بار بر دل‌ها ز آزادی شومتا توان چون سرو بستن بر دل خود بار خویش
۴
خودفروشی پیشه من نیست چون بیمایگاننیستم افسرده‌دل از سردی بازار خویش
صفحهٔ ۱ از ۳