خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۹۱۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
زیر یک پیراهن از یک‌رنگیم با یار خویشبوی یوسف می‌کشم از چشم چون دستار خویش
۲
بیم افتادن نمی‌باشد ز پا افتاده رادر حصار آهنم از پستی دیوار خویش
۳
برندارد چون سلیمانی مرا دست از کمرصد گره چون سبحه در دل دارم از زنار خویش
۴
از دم جان‌بخش در آخر تلافی می‌کندعیسی ما گر خبر کم گیرد از بیمار خویش
صفحهٔ ۱ از ۳