خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۹۱۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
جوهر ذاتی نمی خواهد ز کس اکسیر خویشگوهر از گرد یتیمی می کند تعمیر خویش
۲
کاسه فغفور رابر فرق خاقان بشکندهرکه را باشد ولی نعمت ز چشم سیر خویش
۳
پیچ و تاب بیقراری رشته جان من استمی برم چون آب هرجامی روم زنجیر خویش
۴
آهوان ناز سگ لیلی به مجنون می کنندعشق در هر جا که باشد می کند تأثیر خویش
صفحهٔ ۱ از ۲