خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۹۱۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
کوته اندیشی که نفرستد به عقبی مال خویشچشم امیدش بود پیوسته در دنبال خویش
۲
چون مگس در دامگاه عنکبوتان، کرده امدست و پا گم ازهجوم رشته آمال خویش
۳
خواب راحت می کنم در سایه بال هماتا ز استغنا کشیدم سربه زیربال خویش
۴
می شود بر دیده خونبار من عالم سیاههرگه اندازم نظر برنامه اعمال خویش
صفحهٔ ۱ از ۲