خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۹۲۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
یکی صد شد ز خط کیفیت چشم گرانخوابشمگر خط می کند بیهوشدارو درمی نابش ؟
۲
کجا تاب نگاه گرم دارد سایه پروردیکه گردد آفتابی چهره از گلگشت مهتابش
۳
چه پروا دارد از فریاد مظلومان سیه چشمیکه مژگان چون رگ سنگ است از سنگینی خوابش
۴
ریایی چون نگردد طاعت زاهد در آن مسجدکه باشد ازخدا در خلق دایم روی محرابش
صفحهٔ ۱ از ۳