خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۹۲۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
کجا پروانه را با خویش سازد همنشین آتش؟که دارد هر طرف چون شمع چندین خوشه چین آتش
۲
ز خوی سرکش او شد چنین بالانشین آتشوگرنه بود در خارا مقید پیش ازین آتش
۳
گره چون گریه گردیده است شبنم در گلوی گلننوشد آب خوش هرکس که دارد در کمین آتش
۴
مگر تسکین به لعل آبدار خود دهی دل راوگرنه هیچ دریا برنمی آید به این آتش
صفحهٔ ۱ از ۴