خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۹۲۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چه سازد صنعت مشاطه با حسن خدادادش ؟ز طوق قمریان خلخال دارد سرو آزادش
۲
نمی دانم ز خونریز کدامین صید می آیدکه می پیچد به خود چون زلف جوهر تیغ فولادش
۳
زبس از زلف او در شانه کردن مشک می ریزدچوپای شمع تاریک است پای سرو آزادش
۴
گرانی می کند بر خاطرش یادم،نمی دانمکه بااین ناتوانی چون توانم رفت ازیادش
صفحهٔ ۱ از ۲