خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۹۳۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
شکارانداز صیادی که من هستم نظر بازشز گیرایی نریزد خون صید از چنگل بازش
۲
به صد بی تابی یوسف ز خلوت می دود بیروناگر در خانه آیینه گردد عکس دمسازش
۳
ز راه آب چون دزدان رودسرو چمن بیرونبه هر گلشن که گردد جلوه گر سرو سرافرازش
۴
خدا از آفت نزدیکی این ره را نگه داردکه من کیفیت انجام می یابم ز آغازش
صفحهٔ ۱ از ۲