خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۹۳۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چه می پرسی ز احوال شرار ما و پروازشکه در یک نقطه طی شد جلوه انجام و آغازش
۲
ازان چون مهر تابان است حسنش از زوال ایمنکه لغزد پای خط ازچهره آیینه پردازش
۳
به جای سبزه گر صبح قیامت از زمین رویدز تمکین زیرپای خود نبیند حسن طنازش
۴
چو مژگان هر دو عالم رابه هم افکند از شوخیهمان ناخن زند بر یکدگر چشم سخنسازش
صفحهٔ ۱ از ۳