خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۹۴۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چسان گستاخ گیرم بوسه ازلعل می آشامش؟که رنگ از بوسه خورشید می بازد لب بامش
۲
نماید سرمه را بیهوشدارو نرگس مستشعرق راچشم قربانی کند رخسار گلفامش
۳
ازان حسن تمام اجزا کسی چون چشم بردارد؟که دریک کاسه دارد نقل و می چشم چو بادامش
۴
به حرفی چون دهان شکوه مارا نمی بندد؟لب لعلی که کار بوسه می آید زدشنامش
صفحهٔ ۱ از ۲