خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۹۴۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
اگر چه می زند آتش به عالم روی تابانشگلو تر می شود از دیدن سیب زنخدانش
۲
عتاب و نازو دشنامش چه خواهد بود حیرانمستمکاری که باشد چین ابرو مد احسانش
۳
گل و شبنم به چشمش روی اشک آلود می آیدنگاه هر که افتاده است بر رخسار خندانش
۴
چه باشد حال ما سرگشتگان در حلقه زلفیکه گوی آسمان سالم نجست از زخم چوگانش
صفحهٔ ۱ از ۳