خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۹۶۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
به عاشق صید عاشق میکند قد دلارایشز طوق قمریان فتراک دارد سرو بالایش
۲
ز مستی گرچه نتواند گرفتن چشم او خودراندارد در گرفتن کوتهی مژگان گیرایش
۳
گلستان کاسه دریوزه سازد لاله و گل رازتاب می چو گردد شبنم افشان روی زیبایش
۴
عجب دارم به فکر ما خمارآلودگان افتدپریرویی که از لبهای میگون است صهبایش
صفحهٔ ۱ از ۳