خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۹۸۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دلپذیرست چنان پسته شکرشکنشکه رسد پیشتر از گوش به دلها سخنش
۲
خط شبرنگ دمیده است ز لعل لب او؟یا به خون چشم سیه کرده عقیق یمنش
۳
مرکز دایره عشرت جاوید شودبوسه ای راکه فتد راه به کنج دهنش
۴
آفتابی است که از آب نماید دیدارتن لرزنده سیمین ز ته پیرهنش
صفحهٔ ۱ از ۳