خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۹۸۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دل به دنیا نگذرد خرد دوراندیشنشود برق سبکسیر مقید به حشیش
۲
ترک دنیای فرومایه سر همتهاستورنه شاهان ز چه همت طلبند از درویش ؟
۳
زاهد خشک که در بوته ریش است نهانخارپشتی است که در هر سر مو دارد نیش
۴
با عمل دامن تقوی زمناهی چیدناحتراز سگ مسلخ بود از شاشه خویش !
صفحهٔ ۱ از ۲