خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۹۹۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چون برون آورم ازجیب سر خجلت خویش؟که ز عصیان خجلم بیش من از طاعت خویش
۲
آن که در آینه بیتاب شد از طلعت خویشآه اگر در دل عاشق نگرد صورت خویش
۳
بر غزالان چه کنم دامن صحرا را تنگ ؟من که در خانه بیابانیم از وحشت خویش
۴
فرصت از خنده برق است سبک جولانترمده از دست چو کوته نظران فرصت خویش
صفحهٔ ۱ از ۴