خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۹۹۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
نکشیدیم شبی سیمبری در بر خویشدست ماهمچو سبو ماند به زیر سر خویش
۲
نیست پروانه من قابل دلسوزی شمعمگر ازگرمی پرواز بسوزم پر خویش
۳
گردن شیشه می حکم بیاضی داردکه کسی از خط پیمانه نپیچد سر خویش
۴
چند مژگان تو بااهل نظر کج بازد؟هیچ کس تیر نینداخته بر لشکر خویش
صفحهٔ ۱ از ۲