خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۹۹۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
به دم چوآتش سوزان، به چهره چون زرباشبر آسمان سخن آفتاب انور باش
۲
صدف به دست تهی صد یتیم را پروردتو هم ز آبله کف یتیم پرور باش
۳
دل شکسته به دست آر با تهیدستیهمیشه سبز و سرافراز چون صنوبر باش
۴
گل ضعیف نوازی است سرفراز شدنبه ذره فیض رسان ،آفتاب انور باش
صفحهٔ ۱ از ۳