خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۵۰۰۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
زنوبهار خط یار ناامید مباشز حسن عاقبت کار نا امید مباش
۲
به نوش جاده نیش منتهی گرددبه زخم خار ز گلزار ناامید مباش
۳
درابرهای سیه بیشتر بود بارانز تیرگی شب تار ناامید مباش
۴
می رسیده نگیرد قرار در مینابه دور خط ز لب یار نا امید مباش
صفحهٔ ۱ از ۴