خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۵۰۰۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چنین که گم شده در زلف پای تا به سرشبه پیچ و تاب توان یافتن مگر کمرش
۲
به دور چهره او آتشین عذاری نیستکه همچو لاله گره نیست آه در جگرش
۳
ز سایه مژه پایش شود نگارآلوداگر به دیده روشندلان فتد گذرش
۴
بنفشه رنگ شود یاسمین اندامشاگر نسیم صبا تنگ آورد به برش
صفحهٔ ۱ از ۳