خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۵۰۱۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دلی که خانه زنبور شد ز پیکانششفای خسته‌دلان است شیره جانش
۲
به خون خود نکند کشته‌اش دهن شیرینز بس که تشنه خون است تیغ مژگانش
۳
به غیر عشق کدامین محیط خون‌خوارستکه دست، پنجه مرجان شود ز دامانش ؟
۴
امید گوهر سیراب ازین محیط مدارکه غیر چین جبین نیست مد احسانش
صفحهٔ ۱ از ۳