خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۵۰۳۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
فارغ ز دار و گیر جهان خراب باشمردانه ترک کام بگو،کامیاب باش
۲
این شعله های عاریتی نیست پایدارچون لاله زآتش جگر خود کباب باش
۳
خود را چو آفتاب نکردی به نور عشقباری چو سایه در قدم آفتاب باش
۴
قدر تو کم چرا بود از قدر دیگران؟از خود زیاده از همه کس در حجاب باش
صفحهٔ ۱ از ۲