خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۵۰۳۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
گاهی رهین ظلمت و گه محو نور باشگاهی چراغ ماتم و گه شمع سور باش
۲
شیر و شکر به طفل مزاجان سبیل کنقانع ز خوان رزق به هر تلخ و شور باش
۳
کشتی چو باخت لنگر خود،زود بشکندزنهار در کشاکش دوران صبور باش
۴
بستان ز خلق خام و بده پخته در عوضسر گرم خوش معاملگی چون تنور باش
صفحهٔ ۱ از ۲