خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۵۰۳۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
گوهر فروز دیده بیدار خویش باشبرق فنای خرمن پندار خویش باش
۲
ازچاه مکر، روی زمین موج می زندای یوسف زمانه خبردار خویش باش
۳
خود را چو یافتی همه عالم ازان توستچشم از جهان بپوش، طلبکار خویش باش
۴
در سایه حمایت دست دعا گریزفانوس شمع دولت بیدار خویش باش
صفحهٔ ۱ از ۴