خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۵۰۳۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
گوهر فروز دیده بیدار خویش باشبرق فنای خرمن پندار خویش باش
۲
پا از گلیم مرتبه خود مکن درازچون نقطه پاشکسته پرگار خویش باش
۳
ارباب کام،تشنه لغزیدن تواندای سرو خوش خرام خبردار خویش باش
۴
گلزار حسن شبنم خلق است تازه رویاز حسن خلق، شبنم گلزار خویش باش
صفحهٔ ۱ از ۲