خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۵۰۵۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
هرچند خط باطلم از تار و پود خویشخجلت کشم چو موج سراب از نمود خویش
۲
چون ابر غوطه در عرق شرم می‌زنمبندم لب هزار صدف گر به جود خویش
۳
تیغ دم دم شود چو برون آیی از غلافهردم که صوف عشق کنی از وجود خویش
۴
شد اشک ابر گوهر شهوار در صدفاز پاک‌گوهران مکن امساک جود خویش
صفحهٔ ۱ از ۳