خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۵۰۶۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ازآب بازی مژه اشکبار خویشکردیم همچو دامن صحرا کنار خویش
۲
راه سخن به محمل مقصود یافتیمهمچون جرس ز ناله بی اختیار خویش
۳
ناموس دودمان حیا می رود به بادچون گل مساز خنده رنگین شعار خویش
۴
خون لاله لاله می چکد از چشم آفتابترکرده ای زشبنم می تا عذار خویش
صفحهٔ ۱ از ۲