خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۵۰۶۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
پیش ازخزان به خاک فشاندم بهار خویشمردان به دیگری نگذارند کار خویش
۲
چون شیشه شکسته و تاک بریده امعاجز به دست گریه بی اختیار خویش
۳
از خاک برگرفته دست قناعتمعیش چراغ طور کنم با شرار خویش
۴
سیل از در خرابه ما راست میرودتا کرده ایم خانه بدوشی شعار خویش
صفحهٔ ۱ از ۳