خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۵۰۶۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
همچون کمان سخت ز طبع غیور خویشآسوده از کشاکش خلقم ز زور خویش
۲
از آفتاب اگر به سرم تاج زر نهندسر درنیاورم به فلک ازغرور خویش
۳
چون کرم شبچراغ،زراندودآتشممستغنی ازستاره و ماهم زنورخویش
۴
حیرات مرا به عالم وحدت کشیده استنتوان زمن گرفت به کثرت حضور خویش
صفحهٔ ۱ از ۲