خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۵۰۶۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
سر سبز آن که سعی کنددر هلاک خویشچیندچو سرو دامن همت ز خاک خویش
۲
هرکس نداشت زنده شبی رابرای دوستدرزندگی نبرد چراغی به خاک خویش
۳
ازدشمن غیور تنزل نمی کنمدر دیده سپهر زنم مشت خاک خویش
۴
جرأت به تیزدستی من فخر می کندازکوهکن دلیر ترم در هلاک خویش
صفحهٔ ۱ از ۲