خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۵۰۶۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دلدار ماست محو خط مشک‌فام خویشصیاد را که دیده که افتد به دام خویش
۲
کیفیتی که هست ز جولان خود تراطاوس مست را نبود از خرام خویش
۳
زان پیشتر که خط کندش پای در رکاببشکن خمار من به می لعل‌فام خویش
۴
انصاف نیست کز لب حاضر جواب توخجلت بود وظیفه من از سلام خویش
صفحهٔ ۱ از ۳