خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۵۰۷۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
از بیقراری دل اندوهگین خویشخجلت کشم همیشه ز پهلونشین خویش
۲
در وادیی که روبه قفا می روند خلقدر قعر چاهم از نظر دوربین خویش
۳
ای وای اگر مرا نکند آب،انفعالزین تخمها که کاشته ام در زمین خویش
۴
آن خرمنم که خوشه اشک است حاصلماز جیب و دامن تهی خوشه چین خویش
صفحهٔ ۱ از ۴