خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۵۰۷۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
سیرآب در محیط شدم ز آبروی خویشدر پای خم ز دست ندادم سبوی خویش
۲
در حفظ آبرو ز گهر باش سخت‌ترکاین آب رفته باز نیاید به جوی خویش
۳
خاک مراد خلق شود آستانه‌اشهر کس که بگذرد ز سَر آرزوی خویش
۴
از نوبهار عمر وفایی نیافتمچون گل مگر گلاب کنم رنگ و بوی خویش
صفحهٔ ۱ از ۲